Verkiezingsuitslag: ècht verrassend?

Statenverkiezingen 2019: een overweldigende zege voor een salonfähige tegenpartij, het Forum voor Democratie.

De hamvraag:

Wordt dit een doorbraakmoment?

Zal ‘de politiek 1.0’ nu eindelijk beginnen te begrijpen wat er echt aan de hand is? Zal men moed verzamelen om de leeuw in de bek te kijken? Zal men alsnog een ruggengraad blijken te hebben? Zal men eindelijk eens oprechte betrokkenheid bij de democratie laten zien?

Of vluchten de landelijke partijen in de ruimte die er altijd wel is: een uitleg bedenken die comfortabel in het eigen frame past?

Dat is ozo prettig, want geeft emotionele veiligheid in de eigen luchtbel. Het is zelfs een vorm van continuïteit: deze partijen staren immers al bijna 20 jaar lang als bange konijnen in de koplampen.

Uitleg van FvD-leider Baudet is dat zijn kiezers vóór iets gekozen hebben. Logisch: dat zou elk van zijn collega-partijleiders ook zeggen!

Maar kiezersonderzoek maakt aannemelijk dat veel van de FvD stemmers toch echt tègen iets gestemd hebben. Zo geeft 79% van hen aan ‘tegen het kabinet’ gestemd te hebben.

Als belangrijkste bezwaren noemen zij:

  1. Kosten klimaat-maatregelen
  2. Immigratie & integratie

Erop volgend: de zorg en de pensioenen.

De bij punt 2 genoemde reden doet vermoeden dat de aanslag van 19 maart in Utrecht Forum, voor Democratie een zetje heeft gegeven. Maar het kiezersonderzoek lijkt dat te logenstraffen.

Opmerkelijk is dat het kierzersongemak over immigratie & integratie, alsmede zorg, al 17 jaar terug door Pim Fortuin zichtbaar werd gemaakt.

Baudet zelf riep: “arrogantie en stupiditeit afgestraft”. Diens collega-politici zouden er goed aan doen daar nu eens diep over na te denken.

Want wat is het geval?

Oorzaak groei tegenstemmers

Nu alweer 11 jaar geleden, werden burgers overvallen door de financiële crisis. Dat was geen natuurramp, maar een volkomen voorspelbaar ‘ongeluk’.

Iets waaraan niet allereerst de banken schuldig waren, maar vooral de bestuurlijke professionals die we hadden ingehuurd om onze maatschappij vorm te geven. Zij lieten een nieuw systeem groeien.

Als daaraan al ontwerpprincipes ten grondslag lagen, dan waren dat: onbegrensde liberalisering,  schaalvergroting en ruim baan voor professionele lobbyisten! Niet slechts omarmd door zich liberaal noemende rechtse partijen, maar evenzeer door het links van ‘de 3e weg.’

En zoals hierboven al aangeroerd: de nare trekjes van dit maatschappelijk systeem deden zich al veel langer gevoelen, jaren vóór de crisis.

Voor wie dit te snel gaat: kijk maar eens rond op deze site. De bewijsvoering voor bovenstaande conclusie is overweldigend.

Dit alles heeft het vertrouwen van burgers ondermijnd, ook en met name in ‘de politiek’. Periodieke onderzoeken brengen dit niet altijd even duidelijk aan het licht (fijn voor selectief winkelende politici), gesprekken tussen burgers daarentegen wel!

Bovendien: in de jaren sinds de crisis zijn er weinig dingen in de politieke arena gebeurd die aanleiding geven tot herstel van het burger-vertrouwen…

Dat nog maar heel weinig mensen ons complexe maatschappelijk systeem kunnen doorgronden belet velen niet ‘aan hun theewater te voelen’ dat er heel wat mis mee is.

Dit in weerwil van de media, die hun best lijken te doen kiezers op het verkeerde been te zetten, door lokaal bestuur achter een muur van Haagse schijnvertoningen te plaatsen.

Zo allen die zich inzetten in gemeenten en provincies, cynisch genoeg juist van het grootste praktisch belang voor burgers, in hun hemd zettend.

Om nu voor de verandering eens het gezond verstand te laten spreken:

Een kwestie van EQ

Wat doe je als je iemand’s vertrouwen ernstig geschaad hebt? En je dat vertrouwen niettemin hard nodig hebt?

Eenieder kan het bedenken:

  • Je buigt diep en biedt je excuses aan voor wat fout gegaan is.
  • Je laat blijken dat je begrijpt hoe het fout kon gaan en neemt daarvoor verantwoordelijkheid.
  • Je verplicht je ertoe dit te corrigeren en wel zo dat het nooit meer kan gebeuren.

Dit alles op een manier die authentiek en geloofwaardig is. Waarbij beloofde daden direct volgen op de woorden.

Een kwestie van fatsoen en van emotionele intelligentie.

Geen van onze politieke partijen blijkt hier ook maar een jota van te begrijpen. Politici staan je verdwaasd aan te kijken als je vraagt hoe het toch komt, dat men in Den Haag noch in Brussel zo iets simpels niet begrijpt.

Men blijft zich daar gedragen alsof men recht heeft op burger-vertrouwen.

Conclusie: Baudet heeft volkomen gelijk, met zijn “arrogantie en stupiditeit”.

Dus, partijen 1.0: wie pakt deze handschoen op?

En wat onze media betreft: verlaat de gebaande paden eens en prikkel jezelf om met politici voorbij de waan van de dag te kijken!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *